تولد و روز تولد مثل تمام روزهایی که تو حداقل ده سال گذشته رنگ و بوی خودشون رو برای من از دست دادن شده. من همونی هستم که لحظه سال تحویل رو عاشق بود، من همونی هستم که روز چهارشنبه سوری رو عاشق بود، من همونی هستم که تاسوعا و عاشورا رو عاشق بود، من همونی بودم که شب یلدا رو دوست می داشت و عاشق بود و خلاصه خیلی روزهای دیگه که واسم با بقیه روزهای سال فرق می کرد. اما الان شاید یک دهه ای میشه که این روزها واسم یه روز عادی شده تو تقویم چون اون عشقی رو که من به این روزها داشتم تو اطرافیان خودم نمی بینم و تصمیم گرفتم من هم نسبت به این روزها عادی باشم و این بدترین چیزی که می تونه واسه احساسات یک نفر رخ بده.*الان که دارم اینا رو می نویسم، یعنی 10 مهر روز تولدمه و من دارم سیاوش قمیشی گوش می کنم و همزمان فوتبال فنرباغچه و نیس تو لیگ اروپا رو تماشا می کنم. همین قدر پوچ و خالی..............منگنه به : ذهن امروز من + نوشته شده در  پنجشنبه دهم مهر ۱۴۰۴ ساعت صفر   توسط میلاد  | 

اگر موجودی حساب بانکیت بی نهایت باشه، بعد از تفریح و مهمونی و خرید کردن و سفر رفتن و کلاس گذاشتن برای تمامی افرادی که توی ذهنته. و خوش گذرونی و عکس گرفتن با سلبریتی هایی که دوسشون داری، بعد از انجام همه این کار ها وقتی بری سراغ زندگی روتین خودت، اون چه کاریه که توی زندگی روز مره خودت برای انجامش بی تابی می کنی؟ اون چه کاریه که فارغ از هر گونه پول و شهرت و توجه و ترس میری و انجامش میدی؟ این متن از کتاب هنر ظریف رهایی از دغدغه ها ی مارک منسن هست که امروز همش بهش فکر می کنم. خوب چرا واقعا نباید برم سراغش؟ چرا اصلا من به خودم جرات نمیدم کارهایی که تو ذهنم هست رو انجام بدم. اصلا چرا من کاری که می بینم کسی انجام داره میده و تحسینش می کنم و توانایی اون کار رو خودم هم دارم انجامش نمیدم؟ چرا از یه جا بالاخره شروع نمی کنم؟ جالب این که مطمئنم اگر شروع کنم بازخورد هایی قوی و خوبی هم می گیرم اما بازم شروعش نمی کنم!منگنه به : یه مورد خوب, ذهن امروز من + نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم مهر ۱۴۰۴ ساعت صفر   توسط میلاد  |